A
13
شاید برای خیلی ها جالب باشد بدانند این قهرمان نه تنها با یک دست برای ایران در میادین بین المللی مبارزه کرده و درخشیده است، بلکه با همان یک دست گیتار هم می زند و هنرمندی می کند. مهدی پوررهنما را می توان هم ورزشکاری موفق و هم هنرمندی خوب دانست.
روزنامه آسمان آبی - سعیده فتحی: سایت کمیته بین المللی پارالمپیک در گزارشی از مهدی پوررهنما، پاراتکواندوکار ایرانی، با تعریف و تمجید از او تاکید کرده این ستاره ایرانی در پنج سال گذشته همواره در جهان قهرمان بوده و فقط یک بار نتوانسته پیروزشود. پوررهنما در رقابت های جهانی آیواز که ماه گذشته برگزار شد، مدال طلا را کسب کرد و در رقابت های جهانی لندن هم عنوان بهترین تکواندوکار مسابقات را به دست آورد.پاراتکواندو از توکیو ۲۰۲۰ وارد بازی های پارالمپیک می شود و با وجود قهرمانان نامی تیم ملی کشورمان، می توان به مدال آوری آن ها امیدوار بود. از همین رو امروز با مهدی پوررهنما، تکواندوکار خوب کشورمان، صحبت کردیم. شاید برای خیلی ها جالب باشد بدانند این قهرمان نه تنها با یک دست برای ایران در میادین بین المللی مبارزه کرده و درخشیده است، بلکه با همان یک دست گیتار هم می زند و هنرمندی می کند. مهدی پوررهنما را می توان هم ورزشکاری موفق و هم هنرمندی خوب دانست. صحبت های او را در ادامه می خوانید.
مهدی پوررهنما؛قهرمانی بی ادعا و پرقدرت
آقای پوررهنما، مسابقات جهانی چطور بود؟سخت بود و عالی. سخت ترین و بهترین مسابقه ای بود که تا حالا شرکت کرده بودم. سخت ترین از این جهت که تعداد شرکت کننده ها و سطح مسابقات در مقایسه با گذشته خیلی پیشرفت کرده بود و اصلا قابل مقایسه با قبل نبود. فنی ترین بازیکن شدنم را مدیون زحمات دو مربی خوب ایران، یعنی استاد پیام خانلرخانی و استاد مهدی احمدی، هستم. دو حریف روسی ماقبل فینال و فینالم جزو قوی ترین پاراتکواندوکاران جهان بودند. سطح رقابت های آیواز در چه حد بود؟مسابقات جهانی آیواز هم بسیار دشوار بود. پاراتکواندو به گونه ای است که همه حریفان می توانند در رقابت ها شرکت کنند؛ یعنی رقبای اروپایی هم در مسابقات آسیایی حضور می یابند، برای همین مسابقات همیشه دشوار است. رقبا هم حرفه ای هستند و نمی توان آن ها را دست کم گرفت. خدا را شکر، ما هم توانستیم در مسابقات تیمی نتایج خوبی بگیریم. در مسابقات جهانی لندن به عنوان بهترین بازیکن انتخاب شدی. چطور بود؟اتفاق بسیار خوبی بود و برای آن خوشحال و غافلگیر شدم، چون همیشه می خواستم فنی ترین شوم. با این که در سه دوره قبل طلا گرفته بودم، نتوانستم این عنوان را کسب کنم. در این مسابقات هم فکر نمی کردم مرا انتخاب کنند که خدا را شکر، این اتفاق افتاد. پنج سال است که همیشه برنده بوده ای؟بله، من پنج سال است که در مسابقات جهانی نباخته ام؛ البته در تورنمنت اوپن اروپا در لهستان مقابل روسیه یک بار باختم. چهار مدال طلا، یک نقره و یک برنز جهانی را در کارنامه ام دارم. رمز موفقیتت چیست؟فکر می کنم یک دلیل ندارد. روزبه روز که مسابقات سخت تر شد، من هم تلاشم را بیشتر کردم. تلاش و پشتکار و تمرین های سخت و مداوم از یک طرف و هوشم از طرف دیگر کمکم کرد بتوانم در جهان موفق ظاهر شوم. روزی چند ساعت تمرین می کنی؟بین سه تا چهار ساعت در روز تمرین فشرده انجام می دهم. نزدیک مسابقات هم که باشد، بیشتر تمرین می کنم. در المپیک ریو هم در یک بازی نمایشی حضور داشتی؟بله، پاراتکواندو در پارالمپیک 2020 حضور خواهد داشت و فدراسیون جهانی برای این که نمایشی از این مسابقات داشته باشد، در مسابقات المپیک ریو یک مسابقه نمادین برگزار کرد. من قبل از رقابت کیمیا علیزاده روی شیاپ چانگ رفتم، با حریف روسی رقابت کردم و توانستم در این رقابت نمایشی هم او را شکست دهم. حالا حضور ایران را در اولین حضور پارالمپیک چطور می بینی؟تا پارالمپیک 2020 خیلی زمان داریم، برای همین امیدوارم بتوانیم حضور خوبی داشته باشیم. من دلم روشن است. بچه های ما رده بالایی دارند و می توانند در پارالمپیک بدرخشند. فکر می کنی خودت بتوانی مدال کسب کنی؟اختلاف من با نفرات بعد از خودم خیلی زیاد است. مدال را که صددرصد می گیرم؛ هدف بلندمدت من طلای پارالمپیک است و می خواهم این مدال را به کلکسیون افتخاراتم اضافه کنم. همه ورزشکاران آرزو دارند طلای المپیک یا پارالمپیک را کسب کنند. هدف کوتاه مدتت چیست؟نزدیک ترین رقابتی که در پیش داریم مسابقات قهرمانی آسیای ویتنام است. مسابقات خیلی سختی در پیش داریم. سال به سال تعداد بازیکنان در حال افزایش است و از آن جا که این رشته هم به پارالمپیک اضافه شده، همه تیم ها در حال سرمایه گذاری هستند؛ برای همین سطح بازی ها باید خیلی بالا باشد.رقیب اصلی من از روسیه است. چهار بار در فینال با هم رقابت کردیم و من تنها یک بار به او باخته ام. اکثرا فینال به هم می رسیم. کشورهای روسیه، جمهوری آذربایجان و ترکیه در پاراتکواندو قوی هستند.
مهدی پوررهنما؛قهرمانی بی ادعا و پرقدرت
مشکل اصلی ای که با آن مواجه ای، چیست؟می شود به این سوال جواب ندهم؟ چرا؟نمی خواهم وارد حاشیه شوم. خب، یعنی کلا نمی خواهی در این باره حرف بزنی؟به نظر من کلا سیاست مسئولان این است که به ورزش جانبازان و معلولان در ایران بها داده نشود. در این بخش فقط چند بازیکن مطرح و دیده شده اند و بقیه همه ول معطل هستند. اما شرایط شما خیلی سخت تر از بازیکنان سالم است و به نظر می رسد باید نگاه به شما ویژه تر باشد.خیلی حرف ها دارم. به نظر من دلیل اصلی این بی توجهی به رسانه ها بازمی گردد. در ایران همه توجه رسانه ها به بازیکنان سالم است؛ به طور مثال، شما در خیابان از هر که درباره تیم ملی والیبال بپرسید، تک به تک بازیکنان را می شناسند، ولی آیا کسی تیم ملی والیبال نشسته را هم می شناسد؟ مردم می دانند که والیبال نشسته ما خیلی پرافتخارتر و قوی تر از تیم ملی ایستاده بزرگسالان ماست که سالمند هستند؟ دلیل این بی توجهی را فقط در رسانه ها می بینی؟ نگاه مردم چطور است؟مردم هم حرف شما را می زنند و می گویند که کار شما سخت تر است؛ حتی خیلی ها اعتقاد دارند بازی های ما جذاب تر است، ولی وقتی رسانه ها اهمیت نمی دهند، مردم هم پیگیری نمی کنند و نمی شناسند. به نظرم مردم و رسانه علت و معلول هم هستند. وقتی برای مردم مهم نیست، برای رسانه هم مهم نخواهد بود یا بالعکس. ما الان در رسانه خودمان، «آسمان آبی»، هفته ای یک روز را به معلولان و جانبازان اختصاص داده ایم، چون اعتقاد داریم کار شما بسیار دشوار است، چون هم با معلولیت ورزش می کنید و همامکانات برای شما ضعیف تر است. کمی از فضا و شرایطی که دارید برایمان بگو.اول ممنون ام بابت توجهی که به ما دارید. شاید خودتان ندانید تا چه اندازه توجه شما به ما انگیزه می دهد. این که جایگاه خاصی برای ما در رسانه تان قائل شدید، روحیه خوبی به ما می دهد و از این که دیده می شویم خوشحال ایم. این حرکت شما می تواند اتفاق مثبتی باشد و بقیه رسانه ها را هم تشویق کند تا به ورزش معلولان و جانبازان بها دهند. اما این که بخواهم درباره شرایط مان توضیح بدهم کمی برایم سخت است. متفاوت بودن کلا در کشوری مثل ایران خیلی سخت است. نگاه مردم نسبت به شما در جامعه چگونه است؟فکر می کنم در ایران ترحم یک سر قضیه است و بی توجهی سر دیگر آن. نادیده گرفته شدن خیلی ما را آزار می دهد. برای هیچ کس مهم نیستیم و هیچ حق و حقوقی نداریم. در فرهنگ ما یک خلأ وجود دارد؛ مثلا من در انگلستان خیلی راحت آستین کوتاه می پوشم، اما در ایران نمی توانم این کار را بکنم. چرا در ایران نمی توانی آستین کوتاه بپوشی؟به خاطر نگاه مردم. در کشوری مثل انگلستان اصلا برای بقیه مهم نیست که تو یک دست داری یا نداری. کسی نگاه ترحم آمیز ندارد که باعث نارحتی ات شود. اما در این جا واقعا احساس می کنم گاهی مردم نمی توانند خودشان را کنترل کنند و همان نگاه شان هم آزاردهنده است. با این شعار معلولیت محدودیت نیست، موافقی؟من کلا اهل شعاردادن نیستم، اما معتقدم همه آدم ها محدودیت هایی دارند؛ چه معلول باشند و چه سالم. الان منبع درآمدت از پاراتکواندو چقدر است؟هر ماهی که در اردو باشم، 700 هزار تومان حقوق می گیرم؛ همین و بس. برای پاراتکواندو لیگ نداریم؟نه، ما لیگ نداریم. مسابقات قهرمانی کشور برگزار می شود؛ از آن جایی که ما قهرمان آسیا و جهان هستیم، در این مسابقات حاضر نمی شویم؛ برای همین تنها منبع درآمدمان همان حقوقی است که در اردوها می گیریم. خب، چطور آمادگی تان را حفظ می کنید؟ اردو به اردو برای بازی های ملی سخت نیست؟مسلما سخت است، اما دیگر ما خودساخته شده ایم و تمرینات مان را انجام می دهیم. سختی زیاد کشیدیم و عادت داریم.
مهدی پوررهنما؛قهرمانی بی ادعا و پرقدرت
از چه سالی تکواندو را شروع کردی؟از هفت سالگی. چه شد که سمت این رشته رفتی؟پدرم برایم تکواندو را انتخاب کرد. خودم شناختی نداشتم، پدرم ثبت نام کرد و من هم رفتم و کم کم علاقه مند شدم. الگویی هم داشتی؟آن زمان که تکواندو را شروع کردم، هادی ساعی ستاره و اسطوره این رشته بود و من هم خیلی به او علاقه داشتم. برخوردی هم با او داشته ای؟بله، چندین بار او را دیده ام؛ حتی همسفر هم بوده ایم. با هم زیاد شوخی می کنیم، اما فرصتی پیش نیامده که درباره تکواندو با هم حرف بزنیم. در کل ساعی برایم مثل استاد می ماند و احترام زیادی برایش قائل هستم. آرزویت چیست؟آرزویی ندارم.
واقعا؟آره، واقعا ندارم. هدفم مدال طلای پارالمپیک است، اما آرزویی ندارم. معلولیت ات مادرزادی است؟بله.
سخت ترین کاری که انجام می دهی چیست؟هیچ کار نشدنی ای برای من وجود ندارد. شاید باورتان نشود، ولی من گیتار هم می زنم. جدی؟بله، شاید کمتر کسی فکر کند که با یک دست هم می توان گیتار زد، ولی من این کار را می کنم.چه آهنگی را بهتر می زنی؟یک آهنگ از بتهوون می زنم که آن را خیلی دوست دارم.چه خوب! خوشحالم این قدر موفق هستی. اگر حرفی باقی مانده، بفرمایید.حرف خاصی ندارم و فقط از مربیانم ممنونم کمک کردند که من موفق شوم. امیدوارم این روند رو به رشد ما ادامه دار باشد و نگاه رسانه ها و مردم به ما تغییر کند و به جانبازان و معلولان هم اهمیت بدهند.
منبع: برترین ها دات آی آر

مطالب بیشتر